हालै एमाले अध्यक्ष केपी शर्मा ओलीले सातदलीय सरकारी गठबन्धनका तर्फबाट विपक्षी गठबन्धनमा आबद्ध एकीकृत समाजवादीका अध्यक्ष माधव कुमार नेपाललाई राष्ट्रपति पदको उमेदवारको लागि गरेको अफर तत्कालीन कार्यनीति र राजनीतिक रणनीति दुवैका हिसाबले तुलनात्मक रुपमा सन्तुलित र सम्मानजनक छ ।
यो अफर एमाले र वर्तमान गठबन्धनलाई बचाइराख्ने एक उचित, उपयुक्त र उदार कदम पनि हो । विगतका आपसी रिसराग, आरोप-प्रत्यारोप, पूर्वाग्रह-प्रतिशोध र निषेध विशेषलाई मिटाएर देस, जनता र पार्टी-क्रान्तिको हित गर्ने प्रतिबद्धता र कटिबद्धता सहितको यो प्रस्ताव आएको हो भने यो एक सुविचारित जिम्मेवार कदम पनि हो । यो अफर राष्ट्रहित, जनहित र पार्टी-आन्दोलनहित विपरीत हिजो भए-गरेका गल्ती-कमजोरीलाई सच्चाएर जाने र देसलाई निकास र विकास दिने दृढ प्रण-प्रतिज्ञा र प्रतिबद्धता-कटिबद्धता सहित आएको हो भने त झन् धेरैको लागि स्वागतयोग्य पनि होला ।
यो खतरापूर्ण अवस्थाबाट मुक्त भै सबल र समृद्ध बन्ने-बनाउने दृष्टिले पनि तत्कालको लागि यो कदम उचित र आवश्यक दुवै देखिन्छ । यस्ले एकातिर एकीकृत समाजवादीको अस्तित्व अस्वीकार गर्दै आएको एमालेलाई लचिलो देखाएको छ र उसको अस्तित्व स्वीकारेको प्रमाणित गरेको छ भने अर्कातिर वामपन्थी वर्चस्वको वर्तमान सरकारलाई सुदृढ र सबल पार्दै पार्टी एकताको ढोका खोलेर अत्यधिक वाम जनमत र आम जनताको शान्ति, सुशासन र स्थिरताको चाहनालाई कदर गर्ने प्रयास समेत गरेको आभास भएको छ । यो स्थितिमा माधव नेपाल र उहाँको नेतृत्वको जिम्मेवार पार्टी नेतृत्वपंक्तिले विचार, बुद्धि र विवेक पुराएर यसलाई स्वागत गर्नु नै दुवै र सबैको लागि हितकर कुरा हुन्छ । बरु यसमा केही परिमार्जन गर्दा अझ राम्रो हुने निश्चित छ ।
त्यो परिमार्जन भनेको एकीकृत समाजवादीका सोही स्तरका एक बरिस्ठ देसभक्त नेता झलनाथ खनाललाई राष्ट्रपतिको उमेद्वार बनाउने र माधव नेपाललाई अन्तिम एक बर्षको अवधिको लागि प्रधानमन्त्री बनाउने नै हो । यसो गर्दा माधव नेपाललाई अहिले नै सकृय राजनीतिबाट सन्यास लिन पनि पर्दैन भने हाललाई मात्र होइन; पछिलाई समेत उहाँ कार्यकारी प्रमुख हुने र जीवनको उत्तरार्धमा राष्ट्रपति हुने सम्भावना पनि कायमै रहन्छ । यसरी अघि बढ्दा प्रथमतः एमालेभित्र तीनवटै बरिष्ठ नेताहरुको समुचित सम्मान र व्यवस्थापन हुनेछ भने द्वितीयत : माओवादी केन्द्र र तत्कालीन डबल नेकपाको फुट भएसँगै चिन्तित र तटस्थ भएर पुनर्एकताको लागि प्रयास र आस गरेका वामदेव गौतमलगायतका शक्ति र व्यक्तिको अभीष्ट र अपेक्षा पनि पूरा भै उहाँको समेत सम्मान हुने गरी पुनर्एकीकरण मात्र होइन; थप एकीकरण र ध्रुवीकरण समेत हुने अनि देसले सुशासन र विकासको दृष्टिबाट तुलनात्मक रुपमा केही बढी नै गति लिने सम्भावना बढ्ने छ ।
यद्यपि यो जनअपेक्षा र देसको यो आवश्यकतालाई फेरिपनि देसी-विदेसी शक्तिकेन्द्रहरुले पूरा हुन नदिन आफ्नो जीवनमरणको बल अवस्य नै लगाउने छन्, तथापि एकताबद्ध भएर पूर्ण जिम्मेवारी र वफादारीका साथ आफ्नो र पूरै देसको सम्पूर्ण शक्ति, बुद्धि र साहस लगाएर समर्पित भएर काम गर्ने हो भने देसी-विदेसी शक्तिकेन्द्रहरुका सबै प्रकारका अवांछित हर्कतहरुलाई पराजित गर्न अवश्य सकिने छ । यसरी लामो समयदेखि विदेसीहरुको उपग्रह वा उपनिवेस बन्दै आएको नेपाललाई स्वाधीन, स्वाभिमानी र समृद्ध नेपालको रुपमा अघि बढाउन र एक गौरव गर्न लायक देस बनाउन सकिने सम्भावना छ । आगे सम्बन्धित शीर्ष र शक्तिशाली नेताहरुमा देसभक्ति र जनप्रेम को चेतना, जिम्मेवारीबोध र बहनक्षमता भया !?
